Was dat maar waar. Zo ver ben ik nog lang niet. Ik heb zoveel troep dat er altijd wel ergens iets valt op te ruimen.
Heb al wel eens eerder gemeld dat ik nogal uit een bewaarderige familie kom en alles werd bij ons bewaard ‘voor het geval dat’. En dat zit er behoorlijk bij me ingeramd. Ben erfelijk én opvoedkundig ernstig belast.
Zo heb ik laatst wel heel dapper m’n boekenkast kritisch bekeken. Dus veel grote boeken van Ludlum, Clancy heb ik toen weggedaan. Pockets mogen nog blijven omdat die veel minder plek innemen, maar al die uitgaves die ik dus ooit bij de Boek & Plaat heb gekocht heb ik toen rigoureus weggedaan. Een aantal dozen gemaakt voor een rommelmarkt van het plaatselijke museum waar m’n ouders nogal actief zijn als vrijwilliger.
Maar ik had natuurlijk kunnen weten dat mijn boeken een paar maanden later gewoon bij m’n vader in de kast zouden staan 
Zo kom ik ook best vaak vaasjes, potten of serviesgoed tegen in de kasten van m’n moeder die ik herken en die ooit van mij waren. Ook dingen die ik dan in een rommelmarktdoos had gestopt, en zij er weer net zo hard heeft uitgehaald.
Maar goed, mijn kast is recentelijk voorzien dan weer voorzien van een aantal antieken glazen die uit de rommelmarktdoos van m’n ouders komen. Mag dus niet al te veel zeggen.
Maar om aan te geven hoe ernstig het is: ik heb net een vuilniszak bij de ondergrondse bakken gezet met daarin zo’n soort Oostenrijks dekbed. Enorm dik en donzig en warm. Zalig dus.
Alleen heeft-ie als nadeel dat-ie amper in een hoes past én hij is niet doorgestikt waardoor je ‘s ochtends ijskoud wakker wordt met een meter dons op je voeten. Dat zakt altijd helemaal naar beneden toe en vanaf je knieeen heb je dan alleen maar een dekbedhoes vast. Niet aangenaam dus en hij ligt dan ook al jaren in de box. Tijd dus om hem weg te doen.
Kom ik boven zie ik dit in m’n bloglines
en mijn aller-, allereerste reactie is: "Misschien is het toch handig om dat dekbed weer op te halen voor het geval dat……."
Tsssssss, niet meer te redden.
